24 Şubat 2016 Çarşamba

Hüseyin Bey ( O Hüseyin Aga der )

Kendi halinde şehrin, kendi halinde gibi görünen ama en çok içine eğilen, en çok sevdiğine vefa olan adamıydın. 
Ne yalan söyleyeyim, bazen vazgeçeceksin sanırdım, ortalıktan kaybolsan " aman ha " der, seni kontrole kalkışırdım. Bunlar hep sevgidendi, senin yaptıkların nasıl sevgiden ileri geliyorsa. Nasıl her evden çıkışının, gidişleri aynı adres oluyorsa. Ve artık adressiz oluşumuza, yazdıklarımızı postalayacak bir adres olmayışına ağlar dururdun. 
Ama ölüm toplasa da çiçekleri, çiçekte tohum bitmezdi, bunu bildin. Ve kalan tohumlarla nasıl yeşereceğini insanın, nasıl hayata yetişeceğini öğrettin. 
Bir gün direnenler yekten temizleyecekti dünyayı, yahut yekten toplayıp tüm valizleri motorlar maviliklere sürülecek, direnenler kazanacaktı.
Kalp attıkça, direniş biter mi hiç ? 
Kalp durmasın Hüseyin Baba.